اباطیل

بعضی از آدمها عذاب می کشند

بعضی از آدمها بیشتر عذاب می کشند

بعضی از آدمها از عذاب کشیدن لذت می برند

بعضی از آدمها دنبال دلیلی برای عذاب کشیدن می گردند تا زندگی خالی خود را پر کنند از صورتکهای اخمو و بعد از دست روزگار بنالند که دیگر هیچ چیز سر جای خودش نیست

اما

خوب که نگاهشان می کنی

دوقدم که عقب تر می روی

می بینی خودشان را از پا آویزان کرده اند

تاب می خورند و از سرگیجه شکایت می کنند

چرا که به زعم آنان دنیا دارد می چرخد

راستی سرگیجه هم درد مزخرفیست

بعضی از آدمها سرگیجه دارند

غزل بانو

تنهايي- احساس و علم بر اين كه انسان تنهاست بيگانه از جهان و از خويشتن- فقط ويژه مكزيكي ها نيست. همه انسان ها در لحظاتي از زندگيان خود را تنها احساس مي كنند و تنها هم هستند. زيستن يعني جدا شدن از آنچه بوديم براي رسيدن به آنچه در آينده مرموز خواهيم بود. تنهايي عميق ترين واقعيت در وضع بشري است. انسان يگانه موجودي است كه در پي يافتن ديگري است.

.

.

.

انسان خود درد غربت و بازجستن روزگار وصل است. بنابراين آنگاه كه او از خويشتن آگاه است از نبود آن ديگري يعني از تنهايي اش هم آگاه است.

.

.

.

احساس تنهايي ما اهميت و معنايي دوگانه دارد: از سويي آگاهي بر خويشتن است و از سوي ديگر آرزوي گريز از خويشتن

.

.

.

******************

برگرفته از كتاب: ديالكتيك تنهايي

نوشته اوكتاويو پاز

برگردان خشايار ديهيمي

انتشارات لوح فكر

****************

اين كتاب را مهم ترين رساله در زمينه آسيب شناسي فرهنگي در سرتاسر آمريكاي لاتين در قرن بيستم دانسته اند.