اباطیل

کار در مالزی:

از خودتان دو سوال بپرسید:

• برای چه می خواهید در ایران نباشید؟
• چرا مالزی؟

شکی نیست که بهترین راه برای تصمیم گیری نهایی درباره کار کردن در مالزی  اینست که به مدت دو تا سه هفته به مالزی بیایید و با حال و هوای این کشور و نحوه زندگی مردمش آشنا شوید و در ضمن از افراد متخصص هم در این باره کمک بگیرید. اطلاعاتی درباره نحوه اقامت گرفتن در مالزی را از سایت ایران مالزی دات کام و یا مالیزیا پارس تراول دات کام پیدا کنید.

نظر شخصی من در این باره:

فکر می کنم دو راه برای کار کردن وجود دارد: کسب و کار مخصوص خود را راه بیندازید و یا اینکه در شرکت یا پروژه خاصی مشغول به کار شوید.

برای استخدام در شرکت ها: این راه اگرچه غیرممکن نیست، با بودن اروپایی های متخصص و نیروی کار ارزان اندونزیایی و هندی کمی سخت تر است مگر اینکه در زمینه خاصی تخصص خوبی داشته باشید و توقع درآمد نجومی هم نداشته باشید. اکثر ایرانیان اینجا راه اول را انتخاب می کنند: تأسیس شرکت یا افتتاح کسب و کار خاص خود

این راه در دو حیطه وارد می شود: مشاغل خدماتی و مشاغل بازرگانی

این روزها یک روزنامه ، سه چهار هفته نامه و دو هفته نامه و ماهنامه فارسی زبان پرند از تبلیغات مختلف درباره مشاغل خدماتی مانند: پذیرش دانشجویی برای عزیزدردانه شما، کلاس زبان و کامپیوتر برای شما در هر سطحی، آموزش شنا به بانوان!، رستوران (ناب و نائب و تهران و شیراز و جام جم و کلبه شرقی و علی بابا و ...)، مشاور املاک و ماشین، آژانس مسافرتی و ....

اگر خدمات خاصی بلد نیستید و یا نوآوری چندانی ندارید لطفا به سود کلان در این حیطه فکر نکنید. مخصوصا که هموطنان گرامی جز در زمینه خدمات رسانی به شکم مبارک در سایر حیطه ها اصولا علاقه ای به پرداخت پول قلنبه به مشاور و امثالهم ندارند.

در زمینه مشاغل بازرگانی، تولیدی، تأسیس کارخانه مثلا!!!! و بقیه موارد، اگر سرمایه متوسط رو به بالا (با یک میلیون نمی شود کسب و کار متوسط راه انداخت دوست محترم، به خدا نمی شود!!!!!!!!!!) دارید، اگر می خواهید صادرات واردات به کشورهای معتبر داشته باشید و نیاز فوری هم به بازگشت سرمایه ندارید:

1. این بنده حقیر را فراموش نکنید
2. زودتر دست به کار شوید، سیل هموطنان گرامی در راهند
3. مواظب چینی های کلاهبردار باشید
4. از هر سه نژاد مالایی، چینی و هندی برای خود دوستان صمیمی پیدا کنید. مالایی ها کار شما را در ادارات دولتی، چینی ها در تجارت و کسب و کار و هندی ها در مشاغل خدماتی به خوبی راه می اندازند و برای ورود به هر کدام از این طوایف به دوستان خود نیازمندید.
5. شماره یک از همه مهمتر است!!!!!!!!!!

بدیهی ست نظرات من درباره این کشور می توانند کاملا دور از حقیقت باشند. اینها مطالب اندکی هستند از آنچه من در این دو سال دریافته ام.

موفق باشید

امنیت در مالزی:

تا دلتان بخواهد اینجا داستان می شنوید از جیب بری و موبایل دزدی و لپ تاپ دزدی! مخصوصا شما دوست عزیز، شما که فکر می کنید سوپر استار یک فَشِن شو در ایتالیا هستید و لباس های پرزرق و برق و عجیب و غریب می پوشید، موهایتان را غیرعادی رنگ می کنید، آرایشهای غلیییییییییییییییییییییظ می کنید، در خیابان مثل کنار دریا لباس می پوشید و به خودتان اینقدر چیز آویزان می کنید که آدم را به یاد دایره زنگی می اندازید (چه پسر و چه دختر) شما در تیررس تمام دزدان عالم قرار دارید چون دارید هوار می کشید عسس بیا مرا بگیر! در واقع اکثر دوستانی که مورد دستبرد واقع شده اند به دوچیز اعتراف می کنند: یک- بی هوش و حواس بوده اند (مثلا با دوستان در اکیپی بوده اند و خوشگذرانی و سرگرمی و ....) دو- به همان دلایل فوق الذکر توی چشم بوده اند.

معمولا مجتمع ها در بدو ورود یک مرکز نگهبانی تعبیه کرده اند که رفت و آمدها را کنترل می کنند و بعضی مجتمع ها (مثل مجتمعی که من ساکن هستم) کارت ورود مخصوص برای ساکنان دارند و مشخصات افراد غیر ساکن و ملاقات کننده به طور کامل در بیست و چهار ساعت شبانه روز در دفاتر مخصوص ثبت می شود. در ضمن ارائه کارت شناسایی معتبر هنگام ورود ضروری ست.

اما از آنجا که اکثر خیابانهای بزرگ تا صبح مثل روز روشن هستند (بس که این مالایی ها عاشق زرق و برق و چراغانی اند) معمولا برای کسانی که در نواحی خوشنام باشند حضور تا نیمه شب هم خطری ایجاد نمی کند.

 .

.

.

ادامه دارد